دیوان سعدی شیرازی

30. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: 4932/15 آغاز: شکر و سپاس و نعمت و منت خدای را ×× پروردگار خلق و خداوند کبریا / دادار غیب دان و نگهدار آسمان ×× رزاق بنده پرور و خلاق رهنما؛ انجام: همه را ملک مجاز است و بزرگی و امیری ×× تو خداوند جهانی که نمرودی و نمیری / سعدیا من ملک الملک غنیم تو فقیری ×× چاره درویشی و فقر است و گدایی و فقیری غزلیات؛ خط: شکسته، بی‌کا، تا: قرن 11؛ با یک سرلوح؛ کاغذ: ترمه، جلد: روغنی، 140گ (110پ-251پ)، اندازه: 15/6×22/8سم [ف: 8 - 134]