دیوان سرباز بروجردی

3. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4658 آغاز: تنت گشتم ز جان شاید که گاهی ×× بسوی خود کنی آواز ما را / خدا را دلبرا در بوته غم ×× چنین بهر خدامگذار ما را / دلا جان در ره آن نازنین ده ×× بپای آن بکن سرباز ما را؛ انجام: مرو از پی قول زاهد ز راه ×× باین بند خود را میفکن بچاه / بردی ای از ما سوا سودی گام (؟) ×× تو بالاتری ز افرینش تمام غزل است به ترتیب تهجی (1-132) و ساقی‌نامه (132-139) نزدیک به دو هزار بیت؛ خط: نستعلیق، کا: عبدالمجید بن محمد خان، تا: چهارشنبه 2 رمضان 1277ق، برای غلامحسین خان؛ یادداشت 1340 در پایان هست؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج عنابی، 72گ، 16 سطر (8×14)، اندازه: 14×22سم [ف: 14 - 3602]