دیوان سحاب

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 964 آغاز: بسمله. تازه آمد بر سرم عشق نگار ×× کرد تاراج دلم سودای یار؛ انجام: شاه ملک آستان ماه، ملک پاسبان ×× خسرو دنیا و دین، حاکم ارض و سما. سراینده با تخلص «سحاب». که ناصرالدین شاه (1264-1313ق ) و نواب حسام السلطنه را ستایش کرده است: «ناصرالدین شاه فخر پادشاهان / کز عدالت ناسخ نوشیروان شد» (گ 137ر) و نمی‌تواند سحاب اصفهانی نگارنده «رشحات سحاب» ( - 1222ق) باشد. متن و هامش، دارای مثنوی، قصیده، ماده تاریخ رباعی، مرثیه و غزل درهم. برای نشانی: مرثیه. چه شور است که در خلق و بحر و بر بینم - جهان و دهر هر چه درو هست دیده تر راه سپار - شدم ز بهر سفر براق عزم سوار. ماده تاریخ: بیا بگو چه دیدی ز چرخ دون خصالش ز تاب مهر درخشان و از طلوع هلالش. قصیده در جواب ادیب: حبذا زین نسیم روح افزا - که روان شد ز گلشن احباب. چند تخلص او « لاله روید ز تربت تو سحاب -بس که از هجر یار، خونجگری، و دیگری: بویی ز سر کوی تو باد ار به من آرد - ماند سحابش به قدم جان بفشانم؛ خط: نستعلیق شکسته، بی‌کا، تا: قرن 13؛ جلد: تازه و زرین، 158گ، 14 سطر (8×14/5)، اندازه: 15/5×22سم [ف: 2 - 110]