دیوان ستار

تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 616/2 این اشعار چند بخش است و هر بخش با عنوانی خاص به این ترتیب: «باب دل را می‌زدم وقت سحر ×× یک جواب آمد چه میکوبی به در ... / گفتمش از باب یک فصلی بگو ×× باب چبود که همی گویند از او / گفت خاموش و ولی دادم جواب ×× باب را بر شهر ما آی و بیاب». 2. مثنوی تبدلیه با این مطلع: «عشق تو کرده است سرگردان مرا ×× تا کند بر دور تو گردان مرا»، 3. شهادت نامه در اسرار واقعه کربلا. از ابیات آغاز آن: «ای شه جود و در احسان حسین ×× مصدر عشق و ره عرفان حسین / من کجا ذکر مصیبتهای تو ×× شرح احوال قیامتهای تو»، پایان: «من کجا و شرح عشق ذوالمنن ×× عشق خود باشد یکی ستار من / خود بگوید رازهای عشق خود ×× بشنود آوازهای عشق خود»، 4. مثنوی رزق نامه که در عنوان آن آمده: «رزق نام قطب العارفین آقای آقا سید ستار میلانی رحمة الله. ای وجودت کرده هر لاشیء شیء ×× کل شیء از ماء ایجاد تو حی»، 5. ساقی نامه با این مطلع: «بده ساقی آن می که مستم کند ×× زخود نیست با دوست هستم کند»، 6. غزلیات. چند غزل بلند است با تخلص ستار؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: عبدالحمید فانی، تا: 1301ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قرمز، 25گ (36-61)، 14 سطر، اندازه: 13×20سم [نشریه: 13 - 15]