دیوان سائل

2. تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 678 آغاز: آغاز قصاید: آمد بهار و وقت آن شد باز کز فیض هوا ×× هم چون دم عیسی شود باد بهاری جان فزا / گه روی گل زیبا کند گه جعد سنبل وا کنند ×× گه سرو را رعنا کند مشاطه باد صبا؛ انجام: پایان قصاید: در بر طپد ز واهمه آن پور زال را ×× آن لحظه از تو بیند اگر این دلاوری قصاید به ترتیب حروف الفبا نی. و غزلی با قافیه زاء که در نسخه شماره 673 نوربخش تنها چهار بیت آخر آن بود در این نسخه اصلا وجود ندارد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1249ق؛ پشت برگ اول خط مرحوم شعاع دیده می‌شود، بر یک برگ اضافی آخر نسخه اسامی چند کتاب یادداشت شده؛ کاغذ: فرنگی شکری، جلد: تیماج خرمایی، 135گ، 18 سطر، اندازه: 14×20سم [نشریه: 13 - 60]