دیوان سالک قزوینی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 991 شامل قصاید و غزلیات و ساقی نامه و رباعیات سالک می‌باشد و در حدود 10800 بیت است و مثنوی «محیط کونین» شامل 4500 بیت است و از قطعات شاعر در آن اثری نیست ولی سالک (درص 143 نه محیط کونین) خود تصریح به داشتن این گونه شعر می‌نماید: «بر خط ادب نهاده گردن ×× صد ابن یمین ز قطعه من». این چند بیت از غزلیات مختلف سالک برای نشان دادن طرز فکر و قریحه وی انتخاب می‌شود: «مگشا بسخن پیش فرومایه دهن را ×× بر سنگ مزن شیشه ناموس سخن را / دندان بجگر تا نگذاری بخموشی ×× پر در نکنی همچو صدف درج دهن را / بر شاخسار طول عمل مرغ عمر ما ×× بر پله نشسته که موقوف یک حی است / این خاک تیره بر سر غفلت هزار بار ×× تاوان هر چه عمر تلف کرده بر وی است / نشاه ترک تعلق هر که را هوشیار کرد ×× همچو یوسف دامن از دست زلیخا میکشد / در دیده من عکس رخ یار ببینید ×× در آب روان این گل بی خار ببینید / از سینه برون تا نکنی کینه مردم ×× بیرون نرود کینه ات از سینه مردم / سالک بد هر کس بتصور نتوان گفت ×× پیدا نبود راز دل از سینه مردم»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1084ق، جا: قزوین، بنا به خواست حاجی محمد صادق نگارش؛ بر حسب قراین به نظر شاعر رسیده و گذشته از قصایدی که به خط خود وی نوشته شده برخی از کلمات و مصرع‌ها را به خط خویش اصلاح نموده و نیز ابیاتی بر متن افزوده و در حاشیه ص 298 در عنوان تعریف مردمک دیده، نوشته «لارقمه» در این مجموعه «محیط کونین» ساقی‌نامه (ص 150-209)، غزلیات (ص 210-730)، رباعیات (746-835) و قصاید (ص 749-887) و آخر ساقی نامه و اول غزلیات ابیاتی افتاده و با وجود این نقص جز «محیط کونین» در حدود 10800 بیت است؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج، 389گ، 20 سطر، اندازه: 15×23سم [ف: 3 - 238]