دیوان ساغر

4. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 6027 آغاز: صفای باده روشن می‌کند آیینه دلها ×× الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها / ... / قرین مطرب و می‌باش و قول اهل دل بشنو ×× ز واعظ دور شو ساغر که او دوراست از دلها؛ انجام: خورشید وار پرده ز رخ گر بر افکنی ×× خورشید وار چو سایه به خاک اندر افکنی / آب حیات باشد از آن دست ساقیا ×× یک جرعه می که در قدح ساغر افکنی غزل است به ترتیب تهجی و قصیده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1268ق، مجدول؛ با یادداشت کریم بن بهاء الملک افشار در 131 ( = 1301)؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج حنایی، 109گ، 11 سطر (10×16)، اندازه: 16×27سم [ف: 16 - 182]