دیوان رزمی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 17028 آغاز: شکوه‌ها دارم ز جور چرخ و جور مشتی ×× کز جفای این و شد چون چرخ پشتم چنبری؛ انجام: یادگار از زلف و خط و قد و چشم و جسم اوست ×× سنبل و ریحان و سرو و نرگس و نسترنا. قصایدی است در مدح امیر المؤمنین و امام هفتم و امام رضا و حضرت عباس و امام زمان و ناصرالدین شاه و توصیف بهار، که اگرچه ردیف و قافیه و وزن را نسبتاً خوب رعایت نموده و در مضمون پردازی هم علی رغم تکرار مضامین پیشینیان موفق است و تصویرسازی خوبی در سروده‌های وی دیده می‌شود، اما اغلاط املایی همچون نوشتن «خواب و خواندن و خاص و ذره» به صورت «خاب و خاندن و خواص و زره» نشان می‌دهد از سواد چندان بالایی برخوردار نبوده یا سلیقه خاصی در نگارش کلمات داشته است. صاحب دفتر حاضر معاصر ناصرالدین شاه است و او را با قصیده‌ای میمیه مدح گفته است به این مطلع: «نیکوترین عهد سلاطین نیکنام ×× شد عهد ناصرالدین، شاه جم احتشام»؛ خط: تحریری، کاتب = مؤلف، بی‌تا؛ برخی از ابیات در این دفتر پاک شده و یا قلم خورده و این نشان می‌دهد که یا به خط خود شاعر است یا بعد از کتابت شاعر آن را ویرایش نموده است. از ویژگی‌های رسم المشقی این نسخ گفتنی است که الف‌های مد دار را بدون مد نوشته است؛ جلد: مقوایی با روکش چرم قهوه‌ای، 76ص، 12 سطر (10×17)، اندازه: 13×21سم [ف: 47/1 - 162]