دیوان راقم مشهدی

5. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4531 آغاز: بسمله. یا من بدا جمالک فی کل ما بدا ×× بادا هزار جان مقدس ترا فدا/ تقدیس مناسب ظهور بارقه ازلی و ملایم تجلیات شهود لم یزلی ... سرگردن فرازان در کمندش ×× هما در سایه چتر بلندش ... بسمله. ای هر زبان بذکر تو گرم فسانه ای ×× عقد سخن ز سبحه حمد تو دانه ای / راقم نداشت چاره پریشان دماغیم ×× زین بیشتر که زلف سخن داشت شانه ای؛ انجام: دل خود را نباید کرد تا کی زاسمان خالی ×× سبک مغزی بسی دیدم ازین گوی میان خالی / نگشتم تا گرفتار وطن راقم ندانستم ×× که از دام و قفس هرگز نباشد آشیان خالی. با یک دیباچه منثور مسجع (1-13) و غزل به ترتیب تهجی (15-333) نزدیک 4500 بیت؛ خط: نستعلیق، کا: محمد سعید بن محمد قلی جلالی منشی دیوان اعلی، تا: 15 ربیع الاول 1102ق؛ مجدول، با دو سرلوح؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: روغنی به زر و شنگرف و لاجورد آراسته، 168گ، 14 سطر (7×14)، اندازه: 13×20سم [ف: 13 - 3480]