دیوان دوست

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3237/3 آغاز: شه مهر منظر مه نما بنمای چهره دلگشا ×× که ز بس نکویی و دلگشا همه جانفزایی و دلگشا / زلقای آن رخ فرخم نه غم بهشت و نه دوزخم ×× که چه مات شاه نکور خم چه مرا خوشی و چه ناخوشا / ز ده دوست خیمه گه امید بفنای والی خوش نوید ×× که بمهر يحكم ما يريد كه بلطف يفعل و ما يشا؛ انجام: که ز حق قدس مهدوی است گواه ×× که هو الله لا اله سواه از «دوست» پیرو گروه شیخی و دوستار حاجی محمد کریم خان و عرفانی است. نزدیک 350 بیت غزل است به ترتیب تهجی با تخلص دوست و در پایان ترجیع بندیست؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 14؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج تریاکی کار محمد باقر، 24گ (323-346)، 15 سطر (9/5×13/5)، اندازه: 15/5×22سم [ف: 11 - 2193]