دیوان دشتی فارسی

2. شیراز؛ شاهچراغ؛ شماره نسخه: 608 شامل قصائد، مصباح الغراء (العزاء) فی رثاء الشهدا من کثرة البهاء و الضیاء که مرتب بر 4 اصل و هر اصل دارای 12 بند است، غزلیات و قطعات می‌باشد. آغاز مصباح العزاء: «الحمدلله الذی هدانا بنور الإسلام ... هر سال شورشی که در اوضاع عالم است ×× از محنت مصیبت این ماه ماتم است / این مه هلال لاغر و فربه بود از آنکه ×× خالی شده ز شادی و پر گشته از غم است»، آغاز قصائد: «وقت صبوحست خیر ائمه زرین نقاب ×× باده روشن بده بیشتر از آفتاب». مصباح الغراء بخشی از دیوان دشتی است که در نسخه چاپی نیز آمده، البته بدون خطبه عربی و نام «بند» به «اصل» تبدیل شده است. در الذریعه (ج 21 ص 115 ش 4193 و سپس خطی فارسی ج 4 ص 3206)، مصباح الغراء به عنوان یک تألیف مستقل معرفی شده با آغاز فوق الذکر و از مؤلف فقط با «دشتی» یاد شده است. در فارس‌نامه ناصری (ج 2 ص 1335 و 1336) پس از گزارشی از پدران و برادران سراینده که حاکمان نواحی دشتی بوده اند درباره وی می‌گوید: پسر سوم حاجی خان دشتی است زبان زمان، سبحان اوان، صاحب کمالات، ناظم ابیات، ادیب اریب، محمد خان، دشتی تخلص اوست، به مناسبت توطن در نواحی دشتی تخلص خود دشتی فرمود و بعد از وفات حیدرخان (برادر سراینده) به حکومت دشتی برقرار گردید و در سال 1299 در بندر بوشهر وفات نمود؛ خط: نستعلیق زیبا، کا: ابوالقاسم بن محمد نبی شیرازی، تا: 3 ذیحجه 1285ق؛ 139گ، اندازه: 18/5×29/5سم [ف: 3 - 39]