دیوان داعی شیرازی

7. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2518 انجام: ملاقات ار بصورت نیست حالی ×× ز معنی شما دل نیست حالی (بلغت المقابلة بحمدالله) این دیوان را پسر داعی در 865 در پنجاه و پنج سالگی او تدوین کرده: در «سه قسم قدسیات و واردات و صادرات». از داعی شیرازی واعظ سید نظام الدین محمود بن حسن حسینی پیرو شاه نعمة الله و قطب سلسله خود (درگذشته 865 تا 870) است (الذریعه 314/9؛ مجلس 464/3) این دیوان در دوازده کتاب است: 1. دیباچه منثور، 2. واردات به ترتیب تهجی و همه غزل، 3. مقطعات که رباعی و قطعه و ماده تاریخ و مردف است، 4. رباعیات، 5. عرایس الترجیعات یا فتح الباب، 6. سبعه سیاره در قصاید فارسی، 7. الاشعار العربیة به ترتیب تهجی و ملمعات و مثنویات و ذیل شاهنامه در ستایش سلطان ابی العز عبدالله، 8 صادرات که غزل‌هایی است به ترتیب تهجی، 9. کلان ملاحت به زبان شیرازی و چند ترجیع و ترکیب بند و مفردات، 10. سه گفتار مثنوی به زبان شیرازی، 11. سخن تازه که غزل‌ها است به ترتیب تهجی، 12. فیض مجدد که غزل‌ها است به ترتیب تهجی و پاره‌ای از مراسلات و جز آن. در این دیوان برخی از لغت‌های نادر آمد و از احمد جامی ستایش شده و از بیت «الا یا ایها الساقی ...» حافظ استقبال گشته و از معین الدین خسرو یاد شده است. نسخه ما نزدیک به نه هزار بیت می‌شود؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: گویا از زمان خود شاعر؛ مجدول، دارای هفت سرلوح زرین، کسی پیشها این نسخه را داشته و به خیال خود آن را اصلاح کرده و نقطه‌های دال فارسی را برداشت و زیر و روی حرف‌های فارسی (پ، چ، ژ) سه نقطه گذاشته است؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج مشکی، 211گ، 23 سطر (7×14)، اندازه: 11/5×20/5سم [ف: 9 - 1310]