دیوان دارا

4. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 548 آغاز: برابر؛ انجام: دارا زدیده خون دل ار ببارد عجب مدار ×× دارد بخلد فاطمه با حوریان فغان و زار / ای وای از جفای روزگار این دیوان که شامل قصاید، غزلیات، به ترتیب، مخمس، مقطعات، رباعیات، فردیات، مراثی و نوحه‌سرایی حضرت ابی عبدالله و خامس آل عبا و اصحاب گرام آن حضرت صلوات الله سلامه علیه و علیهم اجمعین، چند مرثیه به زبان ترکی است. مخمس را شاعر به استقبال از غزل معروف خواجه حافظ شیرازی (مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو) سروده و همچنین در قصیده‌ای که در خصوص عمارت قصر خورشید سروده تاریخ بنای آن را 1233 مشخص و معلوم کرده است و همچنین در اتمام قصر عشرت آباد به سال 1234. سراینده این دیوان عبدالله میرزا ابن فتحعلیشاه قاجار متخلص به دارا بوده که احتمالاً خود کاتب این نسخه می‌باشد؛ خط: نستعلیق متوسط، بی‌کا، بی‌تا؛ مجدول، یک سرلوح اکلیلی بسیار مختصر؛ مهر: ناصرالدین شاه قاجار؛ کاغذ: فستقی، جلد: مقوای روغنی بوم مرغشی گل ماشی، 254ص، 18-19 سطر، اندازه: 20/5×30سم [ف: 4 - 909]