دیوان خیرالدین

قم؛ طبسی؛ شماره نسخه: 587 آغاز: الحمدلله الذى خلق الانسان فی احسن تقويم ولم يكن شيئاً مذكوراً ... و بعد فيقول العبد ... محمد على بن الحسين بن محمد على خير الدين الحسينى الموسوى الحائرى قد اتفق لى فى اول هذا الشباب زمان مستطاب فی حمی النجف؛ انجام: أأمضى مع الاهواء حيث تشاء ×× واغضى على اقذاء حين أساء / از قول شریف دل پریشان ×× چون آب زلال گشت جاری با آه بلند و چشم گریان دیوان اشعار محمد علی خیرالدین از علمای کربلاست به عربی و فارسی، با مقدمه‌ای به نثر که در آن اجزاء پنج گانه دیوان را چنین معرفی کرده است: 1. فی مدائح و مراثی النبی والال (ع)، 2. فی سائر القصائد العربية، 3. فی المخمسات و الموشحات و الاراجیز، 4. فی القصائد الفارسية، 5. فی الكتب و الرسائل باللغتين العربية و الفارسية که این جزء به‌صورت رساله مستقلی درآمده به نام «لیات القلم و غایات الرقم» در تمام اجزاء، اشعار به ترتیب حروف الفبا آمده است. تاریخ یکی از قصاید 1335ق است، جزء اول را دارد به ضمیمه یک قصیده فارسی در مدح امام عصر (عج)؛ خط: نسخ، کا: محمد علی طبسی حائری (صاحب مکتبه حاضر)، تا: قرن 14؛ جلد: مقوای زرد، 42گ، 20 سطر، اندازه: 16/5×20/5سم [ف مخ: 1 - 219]