دیوان خسروخان والی

2. تهران؛ ادبیات؛ شماره نسخه: 110/1 حکمت آغاز: دیوان غزلیات مرحوم مبرور خسروخان والی: چرخ افکند بروز سیه مهر و ماه را ×× گر بیند آن سیه دل چادر سیاه را / خسرو پناه جز سر کویش مبر که نیست ×× جز دوست گر ز دوست نجوئی پناه را؛ انجام: شاکی تو چه بد ز نکته سنجان دیدی ×× کز باد سخن در آبروشان ریدی / صد بار بگفتمت دگر شعر مگوی ×× گفتی و بکس مادرت خندیدی غزل به ترتیب تهجی و رباعی؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: ربیع الثانی 1289ق؛ جلد: مقوا، قطع: ربعی [ف: 2 - 39]