دیوان حیرانی

قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 9020-59/240 آغاز: پس مادر قاسم می‌گریست و چنین می‌گفت: قاسم مرو که تاب ندارم جدائیت ×× بنشین ببین چگونه شود کدخدائیت بیاضی است که در آن مراثی به نظم و نثر در سوگواری امام حسین (ع) و سایر ائمه (ع) درج شده است. مؤلف در اثناء مطالب اشعار زیادی می‌آورد در اشعارش تخلص خود را «حیرانی» ذکر می‌کند. از جمله این شعر: «بسنج رحمت خود با گناه حیرانی ×× پس آنگهش بدهش هر چه مستحق دانی / تو چون رئوف و رحیم و کریم و رحمانی ×× چو میشود بدهی گر مراد حیرانی»؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: قرن 13؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ 73گ، اندازه: 10×16سم [ف: 7 - 4261]