دیوان حیران

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/62 آغاز: ای دل خوبان فرخاری شکارت ×× خون ترکان ختا بر کف نگارت / سینه ام ای رشک خوبان همچو لاله تا صباح روز محشر داغدارت؛ انجام: شاه و گدا را تمام شرب مدام است ×× پاک شود در جهان ... (؟) چه عام است / کشته ... (؟) عقل رای تو خام است ×× افیون که گشته هم نشین زر و تل. اشعاری است با عنوان «مجملی از قصاید و غزل و غزلیات [کذا] جناب آقا حسن ملا حسین [کذا] محرر متخلص بحیران». چندین شاعر با تخلص «حیران» در فرهنگ سخنوران نام برده شده‌اند که نام هیچ یک ملا حسن نیست و فقط شاید حیران اصفهانی باشد از شعرای قرن یازدهم که او را «ملا حیران» خوانده است. دیوان دو شاعر حیران تخلص هم در فهرست منزوی معرفی شده که ناشناس اند و باید با اشعار این قسمت مقایسه شوند؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن 14؛ رکابه‌دار؛ کاغذ: نازک کاهی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 4ص (210-213)، اندازه: 13×21سم [ف: 27/1 - 335]