دیوان حلاج

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 4624/1 آغاز: بسمله. ای دور مانده از حرم خاص کریا؛ انجام: که جهان صورت است و معنی یار ×× ليس فى الدار غيره ديار. سبحانك لاعلم الا ما علمتنا انك انت العليم الحكيم. در پایان دیوان بندی در عشق و پس از آن شرح مختصری درباره احوال حلاج آورده شده است که با این بیت آغاز می‌گردد: «ایهای الناس به بینید ز نعمای خدا ×× نعمت تازه و هم با همه وز جمله خدا» و با این بیت پایان بیاید: «صورت او نصیب دار آمد ×× شربت او نصیب یار آمد» و در انتها تصویر آب رنگ شخص مصلوبی هست؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ کاغذ: فرنگی، 120ص (1-120)، 17سطر (8×13) [ف: 13 - 16]