دیوان حکیم

قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 3444-17/224 آغاز: مرو ای کاروان سالار یکدم از سرکویش ×× مبر زین تندتر از پیش آن مه محمل ما را / ندادم جان که دارم حسرت زخم دگر در دل ×× مکش ای سنگدل قاتل به حسرت بسمل ما را؛ انجام: ای زبار یکی میانت همچو مویی در کمر ×× غنچه از رشک دهانت می‌خورد خون جگر / فاعلات فاعلات فاعلات فاعلات ×× خیز از بحر رمل این قطعه را برخوان زبر دیوان غزلیات شاعر است به ترتیب حروف تهجی، شاعر در اشعارش «حکیم» تخلص می‌کند. ولی از اشعارش معلوم نمی شود که در چه قرنی می‌زیسته، در فهرست نسخه‌های خطی فارسی (3301/3) دیوان چهار شاعر با تخلص حکیم معرفی شده ولی روشن نیست که این شاعر یکی از آنهاست یا غیر از آنها؛ خط: نستعلیق شکسته، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 63گ، 6 سطر، اندازه: 7×14سم [ف: 4 - 1878]