دیوان حکمت شیرازی

1. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 331 آغاز: بسمله. ای آنکه توئی قادر و قیوم و توانا ×× سبحان تبارک و تقدس و تعالی؛ انجام: که از کمال ترحم نظر بحکمت کن ×× زدست حادثه اش در جهان حمایت کن. بحشر کن زره فضل و مرحمت مغفور ... مصرع دوم عمدا محو شده است. هو الله تعالی. این نسخه شریفه ذوق انگیز که مبنی بر مضامین حکمت آمیز و مشعر بر فقرات رشحه ریز است و از اشعار مولانا حکمت شاعر که از جمله متقدمین است عالیجاه نتیجة الاعاظم میرزا محمد حسن حفظه اله بنابر مقتضای میل ذاتی که راه شریعت و طریقت را بقدم ارادت پیموده ومحبت دودمان رسالت صلوات الله علیهم را در دل خود جای داده ابتیاع کرده خداوند حکیم بر سعادت دنیا و آخرت صاحب نسخه بیفزاید جلد اول. شامل: قصاید نعوت پیامبر و ائمه اطهار، ترکیبات، ترجیعات، رباعیات، مراثی است. توضیح آنکه نه در جلد اول این دیوان که به شرح فوق است و نه در جلد دوم آن که فقط شامل غزلیات است ذکری به طور صریح از نام و سوانح دوران زندگی شاعر نرفته است فقط در صفحه 160 همین دیوان در پایان قصیده‌ای که در نعت ائمه اطهار سروده به مناسبت مشابهت نام خود با حضرت علی النقی علیه السلام چنی گفته است: «حکمت سمی آن شه عالی تبار شد ×× مرغ اثر ز شوق دعا خواستگار شد/ دست دعا برآر که والیل دهر را ×× صبح اثر دمید و دم و النهار شد / پیوسته در حمایت حفظ اله باد ×× هر کس که بر علی نقی جان نثار شد)؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ مجدول، دو صفحه تذهیب و ترصع متوسط؛ مهر: کتابخانه دولت علیه ایران 1329؛ کاغذ: خانبالغ نخودی، جلد: مقوای روکش تیماج مشکی، 247ص، 11 سطر، اندازه: 20×33سم [ف: 3 - 432]