دیوان حفیظ

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 15558 آغاز: نهین تن پروری هرگز مناسب خاک رو نکو ×× که رکهتاهی خرابه عاقبت تعمیر کا عالم؛ انجام: سبزه خط کو دیکهتا حلقه زلف یار هی ×× رنگ زمردین یهان سرمه چشم یارهی مجموعه غزلیات شاعر اردو زبان است با تخلص «حفیظ» مانند این بیت: «وه غیر الوطن است دهر نهین که حفیظ ×× دست بر سر میری احوال په دشمن ماری». او عرض ارادت به حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام کرده و در پایان یکی از غزلیاتش می‌گوید: «کاه کشتی پر حفیظ اپنی کی پاشاه نجف ×× یک نگاه لطف هو جاوی تو بیر پاری»؛ خط: نستعلیق هندی، کاتب = مؤلف، تا: قرن 13؛ افتادگی: آغاز؛ جلد: چرم قهوه‌ای، 128گ، 14 سطر، اندازه: 13/2×20/7سم [ف: 43 - 162]