دیوان حشمت

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 7365 آغاز: ای نام خوش تو اندر جانها ×× افتاده چو روح در روانها / ای آنکه تو بودی و دگر هیچ ×× در مخزن گوهر نهانها / بودی و نبود هیچ شیئی ×× بل کون و مکان و لامکانها / ای آنکه بکنه ذات تو کس ×× نایافته ره به صد زمنها / به ذات تو کنس نبرد چون پی ×× در وهم نیاید این بیانها / شاها نظری نما به «حشمت» ×× کافتاده بدام ناکسانها؛ انجام: گنجد تو را کجا ز کریمی که در ابد ×× در قعر دوزخ تو شود جایگاه من / «حشمت» که روز و شب به درت اتجا کند ×× دوزخ دگر مباد زیاده ز جاه من از اول غزلیات تا قسمتهای از حرف نون که به ترتیب حروف آخر ابیات تنظیم شده؛ و شاعر در برخی غزلیات به «نقاش» و در بعضی به «حشمت» تخلص نموده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ با سرلوح مزدوج مذهب؛ جلد: گالینگور قرمز، 102گ، 15 سطر، اندازه: 13/5×21سم [ف: 25 - 350]