دیوان حشم

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 972 آغاز: ای سحاب لطف تو گوهر زبالا ریخته ×× در دکان هر صدف صد در لالا ریخته شاعر «حشم» تخلص چنانکه خود تصریح نموده حسن نام داشته: «اولا نامم حسن بودی کنون زشت آمدم ×× نام خود کردم حشم بادا مبارک نام من»، در تذکره‌ها بشرح حال و آثار وی دست نیافتم، اشعار وی جز برای سرگرمی و تفریح و تفنن فائده و سودی ندارد، زمان و عصر او هم کاملاً از دیوانش هویدا نیست شاید از شعرای قرن دوازدهم هجری هندوستان باشد و در ابتداء دیوان غزلیاتی غیر مرتب به ترتیب ردیف‌ها در توحید و نعت حضرت رسول (ص) و خلفاء راشدین و آل و اصحاب موجود و پس از آن غزلیات مرتبه به ترتیب ردیف‌هاست و این نسخه از دیوان وی در حدود 1000 بیت می‌باشد؛ خط: نستعلیق بد، بی‌کا، بی‌تا؛ ابیات و یادداشت‌هایی به فارسی و ترکی نوشته شده و ظاهراً اصل نسخه در اوایل قرن سیزدهم نگارش یافته؛ کاغذ: فرنگی، 47گ، 11 و 12 سطر، اندازه: 14×20سم [ف: 3 - 219]