دیوان حافظ شیرازی

429. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 358 آغاز: بسم الله الرحمن الرحیم. حمد و ثنای بیعد ... سپیده دم که صبا بوی بوستان گیرد ×× چمن زلطفت هوا نکته بر جنان گیرد؛ انجام: گل گفت اگر دستگهی داشتمی ×× بگریختمی اگر رهی داشتمی / در بی گنهی چنین مرا می‌سوزند ×× ای وای اگر من گنهی داشتمی شامل مقدمه منثور، قصاید، غزلیات، ترجیعات، مخمسات، مقطعات، مغنی‌نامه، رباعیات و مثنویات است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ این نسخه بنا به خواهش و سفارش آقا میرزا یوسف مذهب توسط ادیب کتابت شده و تذهیبات این نسخه از سفارش‌دهنده است که به سبک کار شیراز و ممتاز و بسیار ظریف می‌باشد، مجدول مذهب، یک سرلوح مذهب مرصع ممتاز؛ مهر: محمد رضا الحسینی، حسین بن هدایت الله؛ کاغذ: فرنگی حنایی، جلد: مقوای روکش تیماج مشکی، 511ص، 14 سطر، اندازه: 20/5×32/5سم [ف: 3 - 400]