دیوان حافظ شیرازی

290. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 2759 آغاز: هو الباقی: بر ضمیر منیر هوشمندان با فطانت و ذکا و متعطشان رحیق تحقیق مدعا مخفی نماناد ... دیوان اکمل العرفا و ... الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها؛ انجام: بر حافظ خود چه میفشانی ×× هر حکم که بر سرم برانی / سهلست ز خویشتن مرانم خط: نستعلیق، کا: حسینعلی کاتب خوئی ابن مرحوم محمد علی، تا: 18 رجب 1219ق، جا: باغچه جک، به اشاره محراب بیک فرزند مرتضی قلی بیک لک؛ کاتب مقدمه مسجعی بر دیوان نوشته که یک سطر برای نمونه در بالا نقل گردید. «فی ختم الکتاب: چه خوش شعریست الحق شعر حافظ ×× که دارندش چو جان با دل برابر / الی روضه اش پر نور بادا ×× بدان وجهی که خود دانی بکوثر»؛ مجدول؛ کاغذ: فرنگی، جلد: چرمی، 225گ، 14 سطر، اندازه: 13/5×20/5سم [ف: 2 - 542]