دیوان جامی

201. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 462 آغاز: تنم را ز آتش دل هر دم افزاید بتی دیگر ×× خدا را ای اجل رحمی که جانم سوخت زین بتها / شدم بدبخت ز اشک خود نشد آری مرا هرگز ×× سعادت مندی روزی از این سیاره کوکب ها؛ انجام: بود عقیق سرشکی که ریزم از غم عشق ×× بچشم اهل محبت نگین خاتم عشق شامل غزلیات به ترتیب قوافی که متأسفانه قسمتی از غزلیات قافیه الف ساقط و نیز در صفحات 212-213 از قافیه «د» حداقل یک صفحه مفقود و دیوان موجود تا قسمتی از قافیه «قاف» را دربر دارد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ مهر: ناصرالدین شاه قاجار 1274، مشیرالسلطنه 1322؛ مجدول؛ کاغذ: سمرقندی غبار، جلد: مقوای ابره تیماج سورمه‌ای مذهب، 288ص، 14 سطر، اندازه: 17/6×28/9سم [ف: 3 - 185]