دیوان جامی

16. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 334 شامل قصاید و غزلیات و مقطعات و رباعیات است؛ خط: نستعلیق خوب، بی‌کا، تا: قرن 9؛ اطراف دو صفحه نخستین تذهیب و میناکاری و نقاشی بسیار ظریف گردیده، ابیاتی از قصاید و یک برگ از غزلیات و هشت رباعی از آخر آن افتاده، چهار برگ از قصاید در ردیف الف از غزلیات صحافی شده، و در اول غزلیات سرلوح ظریفی دارد، پشت برگ اول ترنجی مینا شده و مذهب می‌باشد، و پیش از شروع به دیباچه دو صفحه نقاشی چینی بسیار ظریف که مجلس بزم سلطان را مجسم می‌نماید و هر یک تمام صفحه را گرفته موجود، طرز خط و تذهیب و نقاشی حاکم است که نسخه در اواخر قرن نهم و شاید در زمان خود جامی و برای سلطان حسین میرزا نگارش یافته، ابیاتی که از قصیده اول دیوان افتاده در حاشیه آخرین برگ دیباچه نوشته شده، مجدول مذهب؛ واقف: سپهسالار؛ کاغذ: بخارایی، جلد: تیماج، 256ص، 17 سطر، اندازه: 15/5×23سم [ف: 2 - 578]