دیوان بهجت قاجار

1. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 546 آغاز: بسمله، نخست آفرین بر خداوند پاک ×× که افراشت گردون و بگذاشت خاک؛ انجام: بود ده کم از یکهزار و سه صد ×× که شد ختم این نامه از نیک و بد. پایان نسخه: کمترین بنده پرستنده غلام خانه زاد غلام حسین قاجار که در این دربار فلک مدار بمنصب و لقب صدرالشعرائی سرافراز است برشته نظم و تحریر کشیده و تحریر نمود شهر ذی حجه یکهزار و دویست و نود. در این مثنوی داستانهای متعدد بشعر آمده است؛ خط: نستعلیق بسیار خوش، کاتب = مؤلف، تا: ذیحجه 1290ق، جا: تهران؛ اهداء به مظفرالدین شاه؛ مجدول؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قرمز، 41گ، 9 سطر، اندازه: 14×22سم [ف: 2 - 38]