دیوان بهجت

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4941 آغاز: کشیدم روزگاران پس پریشان روزگاری را ×× ندانستم بعمری چاره درد دلفگاری را / کنم گر صبر بر غمهای عالم چون توان کردی ×× تحمل پیش یاران و عزیزان ننک خواری را؛ انجام: جان ز حسرت فسرده ام دل پر خون ×× ای بفدای تو و شمایل موزون / گویی کون و مکان ز جشن و چراغان ×× مجمر پر آتش است و سکنه کانون غزل است نه به ترتیب تهجی با تخلص «بهجت» و ستایش «ناصر دین» و علی (ع) در آن هست؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 14؛ افتادگی: انجام؛ کاغذ: فرنگی، جلد: بی جلد، 68گ، 12 سطر (9×15)، اندازه: 6/5×23سم [ف: 14 - 4052]