دیوان الادب و میزان کلام العرب

4. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 12132 آغاز: ضم الصدر فوقع الاستوا بين البيانين لأن لاجمع جمع تكسير ... باب فعل يفعل بضم العين من الماضي و المستقبل جميعاً؛ انجام: و أقصاه فقصى أى أبعده فبعد، و أنصت الأرض اذا كثر نصيها خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 5؛ افتادگی: آغاز و وسط و انجام (برگ‌های بسیاری از آغاز، پایان و نیمه و میان ابواب ساقط گردیده و شاید «یک چهارم» از کل کتاب است)؛ عناوین زیبایی با شیوه ثلث و نسخ قرن چهارم، این نسخه با وجود نقص کمی خود، نشانی از آثار صحت و دقت در ضبط مطالب و کلمات است و از حیث زیبایی خط، نمونه زیبایی و هنر است. قدمت و زیبایی و صحت این نسخه از سویی و شهرت خوشنویسی (جوهری) خواهرزاده نگارنده، از سوی دیگر و همچنین گزارش‌های تاریخی در مورد استنساخ و تکثیر دیوان الأدب بوسیله جوهری که یک نسخه آن را یاقوت، در تبریز دیده که تاریخ آن 383ق بوده و نسخه دیگری که ذهبی نقل می‌کند با تاریخ 388ق، این گمان را در انسان ایجاد می‌کند که شاید نسخه حاضر، بازمانده‌ای از نسخ استنساخی جوهری باشد و الله أعلم، با چند مورد خط خوردگی روی برخی کلمات و جملات؛ کاغذ: شرقی، جلد: مقوایی با روکش کاغذی ابر و باد مشکی، 50گ، 24 سطر (10×15)، اندازه: 15×20سم [ف: 30 - 579]