دیوان الابیوردی

3. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13165/13 آغاز: اعد نظراً هل صادف الحى ثهمدا ×× و قد وشحت ارجاءه الروض اغیدا / جلا الأقحوان النضر ثغرا مفلجاً ×× به و الشقیق الغض خدا موردا؛ انجام: و لو قضى بالذی باد الانام به ×× لم يلف بعدی شمل المجد مجتمعا / فالله اسأل عمراً كلما بلغت ×× هذى القروح سنوه فر لى جذعا قصیده‌ای است که شاعر در مدح سلطان محمد بن ملک شاه سروده است. کاتب در صدر این قصیده نوشته که این قصیده داخل «عراقیات» شاعر نیست. چون شاعر این قصیده را بعد از تنظیم دیوان خود در همدان نوشته است؛ خط: نسخ، کا: احمد بن محمد علی جزایری صیمری، تا: 1092ق؛ محشی؛ جلد: تیماج قهوه‌ای،، 3گ (217ر-219پ)، 23 سطر [ف: 36 - 255]