دیوان ابوتمام

41. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 1304 آغاز: كان صاعقة في جوف بارقة ×× زئیره و اغلا في اذن نابحها و پس از چند بیتی دارد «و قال في قافية الدال يمدح ابا عبدالله احمد بن ابى داود: سعدت غربة النوى بسعاد ×× فهى طوع الاتهام و الانجاد»؛ انجام: امعهد اللهو امسى غير معهود ×× ما عهد الیک الحسنى بمعهود ... (نیمه نخستین ابیات پاره شده و زیر کاغذ رفته) ما كل الذى فيک من خير بمعدود (در آن نسخه هم این ابیات را نیافتم. این دو نسخه با هم جدائی بسیاری دارند). خط: نسخ معرب، بی‌کا، بی‌تا؛ کاغذ: فرنگی، فاقد جلد، 261گ، 16 سطر (9/5×16)، اندازه: 14/5×22سم [ف: 7 - 2711]