الدمعة الساكبة في المصيبة الراتبة و المناقب الثاقبة و المثالب العائبة

3. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 1861 آغاز: بسمله، حمدا لمن غیب صفاته فی ذاته و مذهب خلقه للرجوع الى آياته؛ انجام: و رزقه الفوز برحمته فی المآل، انه کریم متعال و صلى الله على محمد و آله خیر آل، ما تعاقب الشهور و الاحوال. باب چهاردهم از کتاب دمعة است که در شرح حال حضرت مهدی امام الزمان است و در ده نور می‌آید که هر یک از آنها به قدمه و لمعه‌ها و تذنیب تقسیم می‌شوند، اما ده نور: 1. در وجوب قول به مهدی این امة، 2. تعیین مهدی، 3. بیان اینکه قیام او در آخر زمان ثابت است، 4. در اینکه مهدی فرزند امام حسن عسکری است، 5. اثبات غیبت مهدی، 6. شناخت او و سفراء و امناء او، 7. علامات ظهور، 8. یوم خروج او، 9. بیان سیرت و مکارم او، 10. کیفیت خروج او؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوایی، رویه تیماج تریاکی، 370گ، 25 سطر (10×19/5)، اندازه: 19×29/5سم [ف: 10 - 445]