دستور زبان فارسی

1. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1823/1 آغاز: الحمدلله الذی زین بنی آدم بالنطق و البيان، و الصلاة ... و بعد، فقد سألنى من خلانی المكرم، لضبط المضارع من لسان العجم. قاعدة فابعة لغوز بالمرام، من اللغات و كتب المشايخ الكرام ... «اعلم المصادر باعتبار ما قبل الآخر على قسمين: لان آخر نون ساكنه و ما قبلها؛ انجام: نهى الحاضر «مکن». نهى حاضر مفرد و مذکر مخاطب یا مخاطبه معنای ابلمسه بکنند للتثنية و الجمع معنات. تلک. ثم. خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: 984ق؛ در ص.ع. به نام کتاب اساس الاسامی فارسیه آمده، محشی، به فارسی (ص 2-68) سپس «عروض جامی»؛ اهدایی: دکتر صادق کیا [ف: 3 - 246]