دستور الاعقاب

2. تهران؛ حقوق؛ شماره نسخه: 136 - ب آغاز: برابر؛ انجام: تحریر این رساله در سال هزار و دویست و شصت که سال ده از پادشاهی پادشاه مؤید منصور محمد شاه قاجار است و مرا زندگی به پنجاه رسیده شد ... یکی از اخوان الصفا و اصحاب الوفا بفرمود که این کتاب را که محتوی است بر بدایع عبارات و ودايع استعارات اسمی باید که ذکری از و شاید گفتمش که این مزخرف را باللئالی منثور و دراری منظوم مؤلفان و مصنفان سلف و خلف نه لایق اسم و قابل رسم است. چون بشنید این مصرع جامی که «نملة جائت برجل من جراد» بخواند و کمیت مبالغت براند. گفتمش: تو سلیمانی کن ای عالی نهاد، بگفتا: چو مقصود و منظور تنبیه و تنبه اولاد و احفاد است «دستور الاعقاب» را لایق است. امتثال جستم و اختیار آوردم امید که مطالعان را اصلاح بر زلل و خطایای این ضعیف تفضل آید و علی المحمد و عترته صلواة الرحمن و تحياته فى شهر محرم الحرام سنة 1260»؛ سپس دارد: «بسمله کنونکه از تسوید این کتاب و تنمیق این ابواب سال سه گذشته حاصل مفاسد مخذول هادم الانجاب بر مجاری و مفاصل ملک ظاهر آمد شوریدگی و پریشانی بر اعضا وعروق مملکت حادث گشت». در این ذیل باز مانند خود رساله از حاجی میرزا آقاسی نکوهش شده و او باز «هادم الانجام» خوانده شده است و در آن از جعفر قلیخان کرد شادلو و از سال 1264 یاد شده است. چنین است انجام این ذیل: و زبان باطن ما را بکلمه حق گویا فرماید بمنه وجوده و السلام خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 14؛ مجدول؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 50گ، 19 سطر، اندازه: 11×22سم [ف: - 106]