الدر المنثور من الخبر المأثور و غیر المأثور

12. تهران؛ شورا؛ شماره نسخه: 9175 آغاز: بسمله. و من ذلك ما قيل انه ورد في الخبر لا تسبوا الدهر فان الدهر هو الله. اقول على تقدير صحة الخبر معناه يحتاج فهمه الى تفصيل و هو انه قد تقرر؛ انجام: و الاصرار عليه و هو تقديم الركعتين على دعاء الزيارة كما ترى و الله تعالى اعلم. آخر الجزء الثانى من كتاب الدر المنثور من المأثور و غير المأثور تأليف الفقير الى عفو الله و رحمته على بن محمد بن الحسن بن زين الدين العاملي سامحه الله تعالى و كان الفراغ منه الثامن و العشرين من ذى القعدة سنة 1092 اثنين و تسعين بعد الالف. خط: نسخ، کا: محمد سعید بن شمس الدین نائینی، تا: قرن 11، (در زمان زندگی مؤلف)؛ مصحح، با این بلاغ: «بلغ من اوله الى اخره من نسخة مصنفه - ادام الله بقائه - على يد الغريق فى بحل المعاصی عبدالمجید الطباطبایی»، محشی از علامه محمد باقر مجلسی به خط خودش با امضای: «م ق ر عفی عنه»، حاشیه برگ‌های 182پ 189پ فوایدی از کتاب دانشنامه شاهی تصنیف ملا محمد امین استرآبادی، حاشیه برگ 225ر بخش کوتاهی از شرح اشارات درباره مقامات عارفین، حاشیه برگ 226پ-227ر شرح رباعی ابوسعید ابوالخیر به نقل از کتاب مفتاح الاسرار از شیخ آذری؛ مهر: کتابخانه جعفر سلطان القرایی؛ کاغذ: نخودی.، جلد: میشن مشکی، 227گ، 15 سطر (7/5×13)، اندازه: 12×19سم [ف: 29/2 - 837]