ابواب الجنان

345. تهران؛ وزارت امور خارجه؛ شماره نسخه: 2-6 جلد دوم؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1291ق؛ در انتهای کتاب (گ485-503) چند غزل با تخلص «واعظ» مؤلف ابواب الجنان به صورت مورب کتابت شده است، غزل اول آن حاوی این مطلع است: صبح می‌سازد شب من چشم گوهر پاش را ×× بار خاطر نیست هرگز من خفاش را / گر بخشم آن تندخو دامن ز ما افشاند رفت ×× مدعا دامن زدن بود آتش سوداش را ... واعظ ما تا چشم واکرد از غیر تو بست ×× اینچنین باید بنازم دیده بیناش را، ظاهراً این غزلیات ناقص است زیرا فقط تا حرف «ت» در این دفتر جمع‌آوری شده است؛ جلد: تیماج زیتونی تذهیب‌کاری شده [ف: 73]