داستان دخمه انوشیروان

9. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 1502/2 آغاز: اما راویان اخبار چنین روایت کرده اند که خلیفه بغداد با جماعتی از علماء و فضلا نشسته بودند و از هر نوع سخن می‌گذشت، خلیفه فرمود که از پادشاهان ماضی یاد آورید که از کدام نیکی مانده ... از جمله یاران یکی گفت ... هیچ حکایتی به حکایت دخمه نوشیروان نمی‌رسد؛ انجام: و این حکایت از آنها یادگار در روزگار بماند تا خلایق فایده یابند. والله اعلم این داستان در جاویدان خرد فارسی ص 175-185 در سال 3-1294 ق با اختلاف عبارت به چاپ رسیده است و مانند داستان «دیر انطیوخرس» است. ولی در داستان ما کتابی در آن دخمه یافت نشده بلکه در آنجا جسد انوشیروان یافت شده و خلیفه آن را بزرگ داشته و بوسیده، ولی آن جسد خاک شده و فرو ریخته است. در عجائب نامه طوسی از این داستان یاد شده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: گویا 1268ق [ف: 4 - 406]