خواص الآیات

6. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2213 آغاز: بسملة. سورة البقرة. مدينة، الاخمس آيات: فاعفو و اصفحوا، ليس عليك هداهم، نزلتا بمكة، و اتقوا يوماً ترجعون فيه، نزلت بمنى، و عاش بعدها رسول الله (ص) نيفا و ثمانين يوماً ... و هی مائتان و ست و ثمانین آیة. كوفى: و سبع ... بصری: و خمس. فی الباقین اختلاف ها ثلاث عشر آیة. الم، علاها الكوفی. لهم عذاب أليم. عدها الشامى ... و اتقون یا اولی الالباب تركها (گ1پ) المدنی الاول و عد مكانها يخرجهم من الظلمات الى النور ... [عم] من قرءها صلى الله عليه و رحمه و اعطى من الآخر كالمرابط (گ2) ... و الذى نفسى بيده ان لها لساناً و شفتين فعد من الملك، عند ساق العرش [شع] من قرء آية الكرسى حين يصبح لم يزل فی صون من الله حتى يصبح ... (گ2پ) جائتا يظلانه يوم القيامة على رأسه مثل الغامتين [نسم] يكون جامعاً للدين سرعاً الى كل ثواب، طويل العمر قليل السر، صابراً على الاذى [سورة آل عمران] مدنية و هى ماتا آية الا فی الدمشقى فانه؛ انجام: يرزق حفظ الدعوات و كتب الله الاربعة [سورة الناس] مكية، و يقال مدنية، و هى سبع آيات مکی، شامی و ست فی الباقین، من شر الوسواس. عدها مکی شامی. كلماتها عشرون كلمة و حروفها تسعة و سبعون حرفاً [عم] و قد ذكر ثواب قاريها فى راس سورة الفلق [شع، شم] دفع الله عنه وسوسة الشيطان و همزه. قد تم الرسالة بالخير و الظفر و الحمدلله رب العالمين و الصلاة ... اجمعين (گ62پ) این نام بر روی برگ اول نوشته شده و بالاتر از آن دارد: «فی بیان السور المكية و المدينة و فضل السور»، در كمر صفحه دارد: «الباب الاول فى منافع القرآن الكريم. ما ورد من طب الأئمة صلوات الله عليهم من كتب سورة الحمد ...» همین عبارت در پشت برگ 63 در پایان نسخه نیز دیده می‌شود، رساله‌ای است در مشخصات هر یک از 114 سوره قرآن، از نگارنده‌ای دوازده امامی ناشناخته. مؤلف درباره پاداش قرائت برخی از سوره ها می‌گوید: که خواننده از اصحاب امام قائم خواهد شد (گ13) درباره هر سوره، در سه عنوان (عم، اشع، شم) مطالبی می‌آورد. در آغاز شمار آیت‌های سوره و مکی یا مدنی بودن آنها را معین می‌کند و اگر استثناء دارد می‌گوید: «الا فلان و فلان آیه»، سپس شمار کلمات و حروف آن را معین می‌کند مثلاً در سوره 47 = محمد می‌گوید: «سوره محمد مدینة و هی 38 آیة کوفی، و تسع حجازی و اربعون شامی و بصری. اختلافهما خمس آیات و صلح بالهم، ترکها اهل الشام الحرب اوزارها، ترکها اهل الکوفة فضرب الرقاب و شد الوثاق، عدهما اهل الشام وحده لذة للشاربين، عدها اهل البصرة. كلماتها خمسمایة و تسع و ثلاثون كلمة». در پایان مطلب درباره سوره «40 = مؤمن: حم. تنزیل الکتاب ...» چنین می‌آرد: «ما جاء فی ذكر الحوامیم و هی سبع و فضلها من روایات العامة و الشیعة [عم] من ابی عبید المهلب بن ابی صفرة عمن سمع النبی (ص): ان بتم الليلة فقولوا: حم لاينصرون. ابن سیرین لم يرفعه كان يقول الحواميم و يقول آل حم كما يقول هؤلاء آل فلان، كأنهم أضفتهم الى الله. ابن عباس لم يرفعه ايضاً: ان لكل شیء لباباً و لباب القرآن آل حم ...» (گ35). درباره سوره 52 = طور می‌گوید: «الطور مكية كلها و هی 49آية كوفی ثمان، بصری و شامی و سبع حجازی، اختلافها آيتان و الطور تركها حجازی دعا عدها الكوفی ...» (گ40)؛ خط: نسخ متوسط، بی‌کا، تا: قرن 12؛ از آنجا که متن با سوره بقره آغاز شده، خواص سوره فاتحه به خامه‌ای دیگر در حاشیه صفحه آغازین با امضای «جوامع الجامع للطبرسی» نوشته شده، متن پر غلط و برخی افتادگی ها در حاشیه افزوده شده؛ مهر: «حسن بن الحسین» (بیضی) با تاریخ 1212 بعد از عبارت «انتقل الى بالارث»؛ کاغذ: شکری، اصفهانی، جلد: تیماج، حنایی قهوه‌ای، 63گ، 14 سطر (6/6×11/5)، اندازه: 11×17سم [ف: 11 - 538]