خطبة البیان (ترجمه)

3. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 9087/38 آغاز: بسمله، و به ثقتی. اما بعد این رساله‌ای است که منقول است به اسناد متصل از سلمان فارسی و ابوذر غفاری ... انا الذی عندی مفاتح الغیب لا یعلم ما بعد محمد غیری ... معنی این کلام فرح انجام آن است که من گشاینده علم غیبم و بعد از حضرت خاتم النبیین (ص) علم غیب کسی بهتر از من که علیم نداند؛ انجام: انا موصوف بتسعایة و تسع و تسعون صفات من صفات الله بغیر الالوهیة و الخلق و امر چنان چه حضرت باری عز اسمه در صفات خود فرموده الا له الخلق و الامر. اما در آخر خطبه فرموده انا عبدالله و لا حول و لا قوة الا بالله العلى العظیم. خط: نسخ کهن معرب، کا: محمد ابراهیم، تا: ذیحجه 1056ق؛ هیچ یک از شروح و ترجمه‌های معرفی شده در فهرستگان حدیث 68/3-69 و 371/4-375 نیست؛ کاغذ: الوان، جلد: تیماج قهوه‌ای، 4گ (79 پ - 82 پ)، اندازه: 15/1×28/4سم [ف: 29/2-733]