خسرو و شیرین

3. قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: 1892 آغاز: خداوندا دلی ده شاد از اندوه ×× در او گنجایش غم کوه تا کوه / دلی از خار خار عشق پر نیش ×× ز هر نیشی دو صد جا پیشتر ریش؛ انجام: چشمه فیض از دل دانا طلب ×× گوهر سیراب ز دریا طلب / نغمه ناهید زناهید پرس ×× راه به خورشید ز خورشید پرس. این مثنوی به روزگار جهانگیر (1014-1037) سروده شده است. جوان شد باردیگر عالم پیر ×× بعهد شاه نورالدین جهانگیر؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: انجام؛ جلد: مقوا، 152گ، 15 سطر، اندازه: 15×24سم [ف مخ]