خاتمه فرهنگ جهانگیری

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2959/8 آغاز: جواب دادم و گفتم که او مبشر بود ×× با حمد قرشی جمع خلق را واله / مبشر از پی آنرا که مژده زود آرد ×× روا بود که منزل یکی رود در راه / جلوه تای فوقانی بتلخ و ترش رضا دادن کنایه از راضی شدن بمحنت و مشقت روزگار. جلوه تای فوقانی تتق سپهر کردن کنایه از دو چیز است اول کنایه از پیاله کبود است که از مینا سازند و دویم کنایه از پرده کبود باشد؛ انجام: جلوه تای فوقانی. تقریر کردن کنایه از سخن گفتن است در تطاول و تغلب که مولانا ظهوری گوید: سالها حامل دیوان خموشی بودم ×× هیچکس را بمن اندازده تقریر نبود / جلوه حا ازقاف [کذا..؟] حفظ الغیب کنایه از پاس خاطر غایب داشتن است که ظهوری گوید. زهر کس هر چه خواهد در حضور حاضران گوید » ز شومی هیچ حفظ. بی‌کا، تا: با تاریخ 978ق؛ افتادگی: انجام؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 21ص (163-183)، اندازه: 16×22سم [ف: 10-395]