حکمت (منظومه در)

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8914/21 آغاز: الهی حکمتی خواهم الهی ×× که دانم حال اشیا را کماهی / فرو شوی از دلم نقش غرض را ×× ازین جوهر جدا کن آن عرض را ... / بود جسم از دو جهر بالضرورت ×× محل باشد هیولا حال صورت / که بعضی جسم کامد قابل فصل ×× بود یک متصل در نفسش از اصل؛ انجام: ولی ناقص نماید انتقالی ×× به ابدان تا کند کسب کمالی / دگر هم نقل او کردند اثبات ×× به حیوان بل نباتات و جمادات / نخستین نسخ و ثانی مسخ باشد ×× سیم فسخ و سماوی رسخ باشد خط: نسخ و نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: انجام؛ کاغذ: فرنگی نخودی، جلد: میشن زیتونی، 38ص (140-177)، اندازه: 12/3×23/6سم [ف: 29/1- 314]