حسن و دل

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8134/2 آغاز: ای عزیز، ضابطه معیشت و قاعده زندگانی و قانون کامرانی دو جهان آن است که آدمی بشهوات بی اعتبار و لذات ناپایدار این سرای فانی مغرور و مسرور نشود و حیات آن جهانی و نعمت جاودانی جسمانی و روحانی آن را در سر این جیفه مردار که بمشقت بدست آورند و؛ انجام: سلطان گفت پیره زن نیک کرد و بسزا و کسیکه روی از ما بگرداند و بمرداری مشغول گردد ما را نشاید. ویرا همانجا در میان آب و گل گذارده ترکش کنید فاخسئوا فیها و لا تکلمون. الا ای شاهباز قرب شاهی ×× که اندر مرده دنیا فتادی / در عیش و طرب بر خود ببستی ... خط: شکسته نستعلیق و نسخ، بی‌کا، تا: قرن 13؛ جلد: تیماج مشکی، 55ص (268-322)، اندازه: 13/4×21/6سم [ف: 27/1-252]