حدیقة الحقیقة و شریعة الطریقة

95. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 575/2 آغاز و انجام: برابر شامل فصلی است منثور به این شرح: «صفت فصلی که بر رای سلطان عرض کرده‌اند این فصلی است که بر سلطان اعظم پادشاه معظم ملک الهند و السند ابوالحارث بهرام شاه بن مسعود بن ابراهیم لاز الله برهانه نوشته است در معنی آنکه مشتی فقیه شکل و نانشومند مانند از سر جهل و نادانی در سخن وی طعنی زده بودند از کم علمی پس از مجلس اعلی سلطانی رخصت شد و نسختی از این کتاب به بغداد فرستاد به نزدیک امام اجل برهان الدین جمال الاسلام نور الشریعه علی المعروف به بریانگر رحمة الله علیه تا بر دار الخلافه عرض کرد و فتوی ستد که اینک گفته است مذهب سلفست و طعن طاعن محال است و مجال سخن درین سخن نیست و خط ائمه بغداد و دار الخلافه باز ستد و بغزنین فرستاد و الحمد الله رب العالمین»؛ خط: نستعلیق متوسط، کا: محمد رضا رستم‌داری، تا: 1083ق؛ مثنوی عرفانی که بنام ابوالمفاخر محمد منصور سروده شده با یک مقدمه منثور، آغاز: «روح را مانی ار چه پستی تو ×× کس نه بیند ترا وهستی تو / بر شوی تا اثیر و سر نشوی ×× بگذری بر محیط و تر نشوی»، پایان: «بر ز عقل و شرف مکاتب باد ×× همچو جان عمر جاودانت باد / منهی رازها بیان تو باد ×× معطی آزها بنان تو باد»؛ کاغذ: کشمیری، جلد: مقوای روکش تیماج لاکی، اندازه: 17/1×35/9سم [ف: 4 - 1065]