حاشية الفوائد الضيائية في شرح الكافية

18. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2123 حاشیه‌ای برفوائد الضيائية جامی است و به علت اینکه اول و آخر نسخه افتاده، نام حاشیه نویس مشخص نیست. پیش از این در فهرست آقای انوار دو حاشیه بر فوائد الضيائية با شماره‌های 1358ع و 1931ع آمده که با نسخه ما مطابقت ندارد. حاشیه‌های دیگری نیز در کشف الظنون (ج2 ص1372) نام برده شده است. ظاهراً محشی خود نیز کافیه را شرح کرده باشد، زیرا در گ 9پ می‌گوید: «... قد بيناه فی شرح الكافية ...» در متن از کسانی نام می‌برد همچون: شیخ رضی الدین محمد بن حسن استرآبادی (م686) (گ6پ)، سید الشریف المحقق (جرجانی) (740-816ق) (گ14پ)، ابن مالک (تسهيل) (گ14ب)، زمخشری (538-467) (گ52)، ابن حاجب (ايضاح) (گ22ب)، حسام الملة و الدین داود خوافی (گ63)، فاضل هندی (گ150) (شاید شارح کافیه - فهرست انوار ج 9ص503 و شاید صاحب کشف اللثام (1062-1137))، و تفتازانی (شرح تلخیص) (گ194) در گ170 نیز عبارت زیر به چشم می‌خورد: «... و بهذا لايتم استدلال الامام ابى حنيفه رحمة الله عليه بالقرآن ...» در گ193پ می‌گوید: «صرح به بعض المحققين في الفوائد الضيائية» ظاهراً مقصودش آن است که برخی از کسانی که درباره فوائد الضيائية کار کرده‌اند چنین گفته‌اند در مواردی نیز لغات عربی را به فارسی ترجمه کرده است مثلاً غالیه را به بوی خوش (گ42ب) و جرد را به کهنگی و فرسودگی (گ108) تعبیر کرده است؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ محشی با امضای «عبدالغفور»؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوایی رویه کاغذ آبی و زرد، 242گ، 19 سطر (10/5×5)، اندازه: 9×14/5سم [ف: 11 - 327]