حاشية شرح فى المنطق

تهران؛ الهیات؛ شماره نسخه: 723/2 آغاز: الا ان المتبادر منه عند الاطلاق هو الاحتیاج بالذات فاذا نفى كان هو النفى دون الاحتیاج بالواسطة كالوجود المنقسم الى الخارجى و الذهنى «قوله» و هى اعم من الامور التصورية و التصديقية فيتناول النظر فى البأس (؟) و اما قول الامام فى بعض كتبه هو ترتيب تصديقات لتوصل بها الى تصديق؛ انجام: حتى انه وقف على جميع القوانين المنطقية و عرض افكاره عليها اخطأ البلادتـه العلوم و كان المصنف قد او مأ الى هذا المعنى فى آخر قسم المنطق فى هذا الكتاب فليطالع ثمة و اما الثانى فلان العلوم النظرية على قسمين این حاشیه با چندین كتاب مانند شرح شمسیه و حواشی آن و تهذیب و حواشی آن و جوهر النضید مقابله شده و شناخته نشده است و نسخه نیز ناقص و از اوائل علم منطق آغاز می‌شود و گویا حاشیه شرح مطالع باشد؛ خط: نستعلیق، كا: محمد بن حمید، تا: 1061ق؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ كاغذ: فرنگی، جلد: تیماج سرخ، 11گ (27ر-37ر)، 25سطر (5×12/5)، اندازه: 10×20سم [ف: 371]