حاشیة شرح حكمة العین

2. مشهد؛ نواب؛ شماره نسخه: 467 آغاز: اتصافهما بالوجود موجود اولا وجودهما ... قوله و القدم لايقال ان القدم مما يشتمل القسمين من الاقسام الثلاثة؛ انجام: على ما مر من قولهم يكون و الاحوال الاربعه التى منها العالمية و القادرية معللة بالالوهية قوله وجود مجلى فيه مناقشه يعرف بادنى توجه.تمت نسخه‌ای است ناقص الاول و در متن موجود نامی از آن دیده نشد. در عطف کتاب با خط مغایر نوشته شده: «به حاشیه تحریر». در آخر نسخه هم مالک نسخه، هاشم منجم باشی در 1305ق نگاشته «حاشیه فی تجرید خواجه»، گویا بر همین اساس استاد شانه‌چی این کتاب را «حاشیه شرح تجرید» دانسته‌اند، لکن نباید این باشد، چون در این کتاب آمده: «قريب مما ذكره المصنف فی حكمه العين» پس معلوم می‌گردد که صاحب متن، نجم الدين علی بن عمر شافعی قزوینی معروف به دبیران کاتبی متوفی 675ق است. در این کتاب آمده: «قال الشارح فی حاشيه حكمة العين»، میرک بخاری گزارشی بر حكمة العین دارد ... مضافا در این کتاب از اشتراک وجود و زیادت وجود بر ماهیت و وجود ذهنی ... تا اثبات واجب تعالی و صفاتش بحث می‌کند. بنابراین احتمال می‌رود که حاشیه میرسیدشریف جرجانی متوفی 816ق بر شرح میرک بخاری محمد بن مبارک شاه بر حکمت العین نجم الدین، علی بن عمر کاتبی قزوینی باشد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 10؛ افتادگی: آغاز؛ 243گ، 21 سطر (8×15/5) [ف: 386]