حاشية الالفية

2. مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: 966 آغاز: بسمله الحمدلله رب العالمين والصلوة على افضل المرسلين محمد و عترته الطاهرين والسلام عليهم اجمعين. الحمدلله الحمد هو الثناء على الجميل و لايحتاج الى التقييد باللسان لان الثناء لايكون الابه؛ انجام: يوجب التوقيت الحقيقي كان اطلاق القضاء عليها مجازا والله الموفق وليكن هذا آخرما اردنا ذكره في هذه الحاشيه على وجه الايجاز ... موجته لثوابه العظيم والحمدلله رب العالمين جای جای این رساله ناظر به شرح محقق شیخ علی می‌باشد. این حاشیه از حیث اشتمال بر آراء متقدمان در هر مبحثی و مقایسه میان رأی ماتن در این رساله و سایر آثارش قابل اهمیت است؛ خط: نستعلیق زیبا، بی‌کا، تا: قرن 11؛ تملک: رفیع الدین بن علی اردکانی؛ مهر: کتابخانه مجدالدین؛ کاغذ: نوعی ترمه، جلد: تیماج قهوه‌ای، 12 سطر (6/5×10/5)، اندازه: 12/5×18/5سم [ف: 3- 1324]