چهار درویش

4. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 2558 آغاز: سپاس بیقیاس مالک الملکی را سزاست که جمیع موجودات را از شعشعه آفتاب بمنزله ظهور آورده و هیاکل ممکنات را به تشریف افاضه روح مظهر قدرت نمود؛ انجام: و پادشاه زاده چین بعد از ورود بچین با لشکری از جن و پری همراه عم خود را معزول و خود بر سریر سلطنت قرار گرفت و دختر عم خود را بعقد خود در آورده است و دست وصل بگردن آن زیبا نگار در آورده: چه خوش باشد که بعد از انتظاری ×× بامیدی رسد امیدواری / ازین بهتر ازین خوشتر چه باشد ×× که ناگه میرسد یاری بیاری / و سالهای دراز بعیش و شادمانی بسر بردند و این حکایت جانسوز و شیرین از ایشان بیادگار بماند فصل و بابی ندارد. داستانی خیالی است از جن و پری و دیو و آدمیزاد؛ خط: نستعلیق، کا: حاجی محمد تقی بن میرزا هادی همدانی، تا: 1285ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: چرمی، 123گ، 19سطر، اندازه: 21×34/5 [ف: 1 - 395]